Trauma, nachtmerries en slapeloosheid
Bijna dood ervaring
De dokter schreef hem een vrachtlading pillen voor, die de zaak alleen maar erger maakten. Hij werd steeds wereldvreemder, belandde in de WAO, had steeds meer last van nachtmerries, kon nauwelijks langer dan een uurtje aan een stuk slapen, woog nog maar 54 kilo en leefde vijf jaar lang met de gordijnen dicht. Marcel spaarde pillen en toen hij 240 seresta's bij elkaar had, nam hij ze allemaal tegelijk in met een fles alcohol. Hij werd wakker in Rozenburg, een psychiatrische kliniek, vastgebonden op een bed. Hij herinnert zich niets van het voorgaande, maar er is hem verteld dat hij gevochten had met vijf politie agenten en twee ziekenbroeders die hem uiteindelijk platspoten. Onderweg in de ambulance had Marcel twee keer een hartstilstand en een 'bijna dood'- ervaring (BDE). De tranen springen hem in de ogen als hij erover vertelt en hij wordt sentimenteel; "sindsdien heb ik heimwee!"  "Nou," zeg ik opgewekt, "da's mooi meegenomen Marcel, jij weet in ieder geval waar we naar toe gaan, dat is voor jou een prettig vooruitzicht! Wij gaan allemaal dood en de meesten zijn daar erg bang voor, jij niet, toch?" 

Ze zijn er gek op
Het vogeltje doet ondertussen z'n best om wat wiet weg te pikken, terwijl Marcel probeert een blow te draaien. "Ze zijn er ook gek op" zegt hij lachend. De vaporizer staat gebruiksklaar op temperatuur en Marcel neemt een lange teug en tijdens het uitblazen blaast hij ook een beetje in een groot glas en tot mijn verassing gaat het vogeltje midden in de damp zitten en schijnt het wel lekker te vinden. De hoogste tijd dus om over wiet te praten.

Nachtmerries
Pas op zijn 27e rookte Marcel zijn eerste blowtje en misbruikte het stoned zijn om dingen weg te drukken. Dat werkt  net als met een bulldozer, je schuift alsmaar een laagje problemen weg tot die uitgroeien tot een grote hoop waar geen beweging meer in te krijgen valt. Pas onlangs ontdekte hij dat je wiet ook medisch kunt gebruiken. Hij voelde wel dat het hem iets deed, maar dat gevoel was "slecht", althans volgens de mensen in zijn omgeving. Zijn huisarts moest ook niets van wiet hebben en bleef seresta, diazepam en prozac voorschrijven. Marcel stopte daarom een tijdje met blowen, tot zijn nachtmerries weer terug kwamen en hij leerde dat een een blowtje hem dan rust gaf.

Officiële mediwiet
Alleen, al die wiet uit de coffeeshop kost wel heel veel geld en is vaak vergiftigd met bestrijdingsmiddelen. Officiële mediwiet leek hem daarom veel beter, dus op naar de huisarts. Al in de wachtkamer gaf de assistente, die ook de vrouw was van de huisarts, hem gelijk te verstaan: "ik weet zeker dat de dokter U geen mediwiet voorschrijft, dat is tegen ons geloof". Ik maak Marcel direct duidelijk dat een arts die zijn eigen geloof erbij haalt, voldoende reden is om een andere arts te zoeken wegens een ontstane onwerkbare situatie". Marcel had mede daarom Stichting mediwiet benaderd en ik had hem twee proefflesjes  wietolie van verschillende sterktes toegestuurd. Marcel nam telkens één druppel vóór het slapen gaan en kon na een aantal dagen voor het eerst in jaren bijna 4 uur achter elkaar slapen.















Rust en balans
De olie zorgt voor rust en balans, het jachtige gaat eruit. Slapen gaan was voor hem altijd een angstige ervaring, omdat je al weet dat de herbelevingen weer komen. Het slapen gaan is nu prettiger voor hem, hij legt een extra deken op bed, maakt het gezellig. Hij rookt nu nog 10-20 joints per dag en heeft zich op mijn advies een verdamper van Evert aangeschaft, dat is vier keer zuiniger in gebruik. Ook verminder je zo de hoeveelheid tabak die je rookt, want vaporiseren dat doe je puur. Je kunt zo ook beter onderscheid maken tussen trek in een blow en de craving voor tabak. Ik leg hem uit dat hij ook overdag een druppel zou kunnen proberen, dat vermindert zijn overmatige behoefte aan blowen. De olie vermindert de pieken en dalen, je word rustiger en bekijkt alles als van een afstandje.

Zoek andere arts
Marcel is heel blij met de olie, de vaporizer en zijn twee vogeltjes die hem overal in huis volgen. "Ik heb die beestjes eens bekeken tijdens een paddestoelentripje en bedacht me toen dat ik eigenlijk alleen m'n vogels vertrouw, vogels liegen nooit en zijn altijd eerlijk tegen je". Hij vertelt ook waarom er in de Schilderwijk in Den Haag zoveel van dergelijke vogeltjes in het wild voorkomen. "Als mensen de gevangenis in moesten, mochten ze vaak een vogeltje mee als gezelschap en als ze dan vrijkwamen lieten ze hun vogeltje los". Ik vertel hem dat het tijd wordt dat hij zichzelf de vrijheid geeft. "zoek een andere arts Marcel, dat is je goed recht!  Een arts kan je 30 gram wiet ineens voorschrijven, te leveren door de Hanze apotheek in Groningen  en daar kun je dan voortaan zelf je wietolie van maken. Op onze site: mediwiet.nl kun je zien hoe je dat  heel eenvoudig zelf kunt doen. Neem je leven in eigen hand Marcel, you can do it! Neem Uw bed op en wandel", zei Christus dan. En die had in dit soort zaken meestal gelijk hé?"


Wernard Bruining, November 2009
www.mediwiet.nl
Google: seresta, diazepam, prozac
Marcel (1963) is een geboren Amsterdammer met een tragisch verleden. Vader en moeder hadden beiden al een belast verleden. Moeder strikte vader door te zeggen dat ze van hem zwanger was. Moeder was de spil van het gezin, maar ook de bron en aanstichter van alle ellende. Zij zette de kinderen aan tot stelen, nieuwe schoenen werden aangeschaft door er hard de winkel mee uit te rennen. Vader probeerde wel eens onder deze ellende uit te komen door naar een vriendin in Duitsland te vluchten, maar moeder haalde hem telkens weer terug. Moeder deed van alles om vader bij het gezin te houden. Uiteindelijk overgoot ze Marcel met spiritus toen hij 6 maanden oud was en stak hem in brand. Ongelukje!

"Hij brand nog!"
Het trauma van Marcel werd er letterlijk en figuurlijk ingebrand. Hij herinnert zich de kleur van de fles, de kleur van het dopje, de branderigheid van de vloeistof in zijn ogen, de geur van zijn eigen verbrandende haar en vlees. Hij weet dat hij gered werd door een brandweerman die hem naar buiten droeg. Hij herinnert zich de kleur en de geur en de koelte van zijn jas. Eenmaal buiten bleef de pijn voortduren en hij herinnert zich dat de mensen riepen "hij brand nog" en dat er iets donkers over hem heen gegooid werd, in het felle buitenlicht zag men de spiritus niet branden. Deze gebeurtenis zorgde ervoor dat Marcel niemand meer durfde te vertrouwen. Wantrouwen werd zijn sleutelwoord, slapen zijn probleem.















Ongelukje
Moeder deed het natuurlijk voorkomen of het allemaal een ongelukje was. Hulpverleners vertrouwden de zaak niet, maar konden niets bewijzen. Hulpverleners waren "de vijand" voor de familie, die boodschap werd er letterlijk ingeramd. De kinderen kregen telkens een fiks pak slaag vóór de hulpverleners kwamen en zaten dan braaf naast elkaar op de bank. Ze wisten, "dankzij die mensen krijgen wij slaag" en ze vormden zo uit nood een front tegenover de buitenwereld. De kinderen leerden dat mensen niet te vertrouwen zijn en mensen die met een pen aantekeningen maken op blocknotes al helemaal niet. Het wantrouwen gierde dan ook bij Marcel door de keel toen ik mijn pen en blocknote tevoorschijn haalde voor dit interview.

Roedel wolven
In 1969 waren er inmiddels 6 kinderen en emigreerde de familie naar Spanje om een hotel te runnen. De Sociale Dienst subsidieerde de reis wegens de inmiddels geconstateerde kanker bij Moeder. Vader en Moeder zagen de vlucht naar Spanje vooral als een mogelijkheid om onder overheidscontrole uit te komen. Het hotel telde 60 kamers die door de kinderen moesten worden schoongemaakt, daar heb je immers  kinderen voor hè, als gratis arbeidskracht. De kinderen gingen niet naar school, daar was geen tijd voor.
In Spanje werden de kinderen nog meer geïsoleerd van de buitenwereld, ze gedroegen zich als een roedel wolven, onderling vechten en knokken, maar één front vormend tegenover de buitenwereld.

Brandwonden
Toen Marcel 16 was, ging het gezin terug naar Nederland en in Harderwijk wonen, midden in de 'bible-belt' van Nederland. Marcel ging naar de LTS. Hij zag er ongewoon uit; door de brandwonden was zijn hoofd kaal, terwijl hij verder lang haar had. Marcel was nu oud genoeg om plastische chirurgie te ondergaan, de kale plek op zijn hoofd werd verwijderd en de omliggende hoofdhuid met haar, werd over het gat samengetrokken en met 364 hechtingen vastgezet. "Vandaar dat ik die rare strepen aan de zijkant van mijn hoofd heb". Ik vertel hem dat me die nog niet waren opgevallen, dat soort strepen zijn immers vandaag juist in de mode? "Nou dat is dan weer een meevaller, ja toch?" De kinderen in Harderwijk reageerden aggressief naar de nieuwkomers. Het was  elke dag knokken. Op een dag kwam Marcel de school uit en werd daar opgewacht door dertig kinderen die hem gezamenlijk in elkaar sloegen, terwijl het verband van de operatie nog op z'n hoofd zat. Ditmaal kwam de oudere "grote broer" in actie. Hij zocht zorgvuldig uit wie op school de voormannen waren en sloeg ze stuk voor stuk helemaal in elkaar. Dat hielp.

Gepest
Marcel ging op judo en later op Taekwondo, had daarin zijn passie gevonden en hier leerde hij ook voor zichzelf opkomen, op school viel niemand hem meer lastig. Om een koksopleiding te volgen ging hij op een school in Amersfoort. Daar werd ook gepest door medeleerlingen zoals in dat milieu gebruikelijk is om de onderlinge pikorde vast te stellen. Getrouw aan zijn conditionering sloeg Marcel de eerste de beste die iets bij hem probeerde direct vakkundig in elkaar en werd gelijk van school gestuurd. Marcel ging varen als matroos of 'lichtpikkie', zoals dat toen heette, naar Polen, Finland en Denemarken. Geweldig vond hij dat. Minder was dat Marcel altijd zeeziek werd en toen hij een leuk meisje leerde kennen, bleef hij voortaan aan wal. Deze vrouw was 2-3 jaar ouder en vervulde een soort moederrol, er werden uit deze relatie dan ook geen kinderen geboren. Hierna ging Marcel samenwonen met een jonge vrouw en werd er een dochter geboren.

Burn out
Marcel ging bij een telemarketing bedrijf werken en werd een succesvol verkoper, hij kon immers heel goed liegen! Liegen kon zijn baas ook. Rekeningen werden stelselmatig niet, of zo laat mogelijk betaald. Klagers werden doorverbonden met ene "meneer van Dam". Dat was een rol die medewerkers op het call center om beurten speelden. Meneer van Dam beloofde van alles, maar hield nooit woord. Marcel vond dit normaal en groeide in de rol van floormanager waar hij leiding gaf aan 18 "belgeiten". Marcel leefde helemaal voor zijn werk en had nergens anders meer t ijd en aandacht voor. En toen hij dan ook op een kwade dag thuis kwam, was zijn hele huis leeg. Zijn vriendin was met kind en al vertrokken. Marcel probeerde nog  krampachtig zijn werk vol te houden, maar toen zijn baas achterbleef met salarisbetalingen en hem de "meneer van Dam behandeling " gaf, werd alles hem teveel en belandde hij overspannen met een burn-out in de ziektewet.



Marcel, trauma, nachtmerries en slapeloosheid, gebruikt daarvoor 1 druppel wietolie  per dag 
Door: Wernard Bruining, 15 juli 2009
"Alleen vogeltjes kun je vertrouwen"
"Ze zijn er gek op"
Home, - Entree,  - Gastenboek, - wernard.nl, - Links
Interviews